فرش معروف پازیریک

http://hojrenama.com/wp-content/uploads/2017/01/3.jpg

فرش معروف (( پازیریک ))

 

در سال 1328 شمسی ( 1949 میلادی ) پروفسور رودنکو قطعه فرش گره داری را که در اصل به عنوان پوشش اسب به کار میرفته است در قبر های مستور از یخ چادر نشینان صحرا گرد در محلی به نام (( پازیریک )) واقع در هشتاد کیلومتری مرز مغولستان در میان کوه های آلتایی کشف میکند . این فرش کهقدمت آن به 2500سال قبل میرسد در اندازه های 183*210 سانتی متر و  با 3600 گره در دسی متر مربع و با رنگ های متعددی چون سرخ ،سبز ،آبی ، نارنجی و نوعی سبز متمایل بع آبی که به رنگ پازیر یک معروف است بافته شده است .



تصویر های حاشیه ی آن با اشکال متداول در دوره ی هخامنشی  و نقش های تخت جمشیدشباهت فراوان و بدن تردیدی دارند و در زمینه های مرکزی آن تصاویر ستاره هایی چهار پره ای شبیه شکل های منعکس شده بر روی اشیا کشف شده در لرستان مربوط به این دوره در درون مجموعه ای از قاب ها محصور شده اند . گوزن های شاخ پهن که در آثار باستانی و مشخصا در حجاری های بیستون دیده میشوند در حواشی ین فرش به چشم میخورند .

درباره ی سابقه تاریخی این فرش با اهمیت که در موزه ی(آرمیتاژ) لنین گراد در محفظه ای خالی از هوا نگهداری میشود پروفسور رودنکو معتقد است که در زمان مادها و یا پارت های قدیمی بافته شده است . بنا بر نظر یکی از پژوهشگران معروفی به نام (دیماند)  در فرش پازیر یک ترکیبی از طرح های آشوری و هخامنشی و سکایی به کار رفته است .

او نیز مانند رودنکو عقیده دارد که مبدا این قالی از ایران است . یکی دیگر از صاحب نظران فن به نام ((اولریخ شورمان )) پا را از این فراتر نهاده و عقیده دارد که این فرش در آذربایجان بافته شده است .

در حالی که (( یان بنت )) معتقد است که با وجود فاصله ای متجاوز از 3500 کیلومتر از کوه های آلتابی تا مرز های کنونی ایران ، احتمال آن که این فرش کار بافنده های ایرانی باشد بسیار ضعیف است . فرد مذکور در تاریخچه ی فرش پاریز یک کتابی تحت عنوان (( قالیچه و قالی های جهان )) قاطعنامه تاکید میکند که مهد هنر و فن قالی بافی در شرق آسیا و درمیان اقوام مغول بوده و از آنجا به نقاط غربی آسیا و از جمله ایران رسیده است .

پروفسور رودنکو در ادامه کاوش های باستان شناسی خود چندی بعد تخته قالی دیگری را با بافت ظریف تر در فاصله ی یکصدو هشتاد کیلومتری پازیریک در محلی به نام باسادار کشف نمود . در اینجا باید یادآور شد که قبل از کشفیات ردنکو یکی دیگر از باستان شناسان روسی به نام (( کوزلف )) در ناحیه ای به نام نوئین اولا واقع در سیبری موفق به یافتن تکه هایی از یک فرش ضخیم بافت گردیده بودکه تاریخ بافت آن را بعد از فرش پازیریک دانسته و آن را بافنده های دوره هخامنشی منتسب کرده اند .

قرائن تاریخی موئد این نکنه است که قالی بافی در زمان ساسانیان رونق داشته است و در ارتباط با این مطلب سالنامه ی چینی (( سوئی سو )) مربوط به سال های 590 تا 617 میلادی یعنی اندکی پیش از انقراض سلسله ی ساسانی در میان کالاهای ایرانی از قالی نام میبرد.
مطلب کامل در لینک زیر بخوانید
http://hojrenama.com/2017/01/14/%d9%81%d8%b1%d8%b4-%d9%85%d8%b9%d8%b1%d9%88%d9%81-%d9%be%d8%a7%d8%b2%db%8c%d8%b1%db%8c%da%a9/